سودا

وقتی

جای بوسه های باران

خودم را زمین گیر می کنم

میدانم

        پشت اندیشه دریا

                     تصویری بیش موج نمی زند:

-کویر

تنها جایی ست که زمین

                            همه را از خود می داند

و زمین

تنها زیر دریاست

         که قطره های آب را

                   به خود راه نمی دهد

-و موجها تنها صف کشیده اند

تا همان قطره ای باشند

                  که قرار است روزی صدف خواب شود 

اگر نه

موجها

اینهمه می دویدند

به جایی می رسیدند...