سودا

روزها فاصله ای بیش میان ما و خودمان نیستند.این روزها را که به گمان خودمان خوشحالیم سر می کنیم ،

تنها فرسنگ ها خودمان را به تعویق می اندازیم

و هیچ کس باور نمی کند که در همسایگی اش آینه ای شکسته است

و هیچ کس نمی خواهد برای بعد از عبور از تنهایی اش به خودش برسد

هر روز وصله های خودمان را تازه می کنیم.نقاشی های حرف هایمان را رنگین تر می کنیم، عطرهای داغ به خودمان می زنیم و صبر می کنیم تا دم بکشیم .آماده خوردن بشویم

هر روز شناسنامههایمان را به خودمان ضمیمه می کنیم و راه می افتیم در سرنوشت خط خطی که نمیدانیم چیست به خودمان خودی می گردیم که نمی دانیم کیست

ما روزها و شب ها

بیدار و خواب

در هر چیز دنبال رد پای خودمان می گیردیم دنبال خودمان.

و باور نمی کنیم